+48 77 44 151 51
 
 
 
   
 

HISTORIA

gift_rgb.jpg






















Szczypta wspomnień i refleksji


Fundacja zaczęła pisać swoją historię po wakacjach w 1989 r., gdy skończył się turnus organizowany przez Opolski TWK w Kadłubie.    Na turnusie oprócz rodzin opolskich przebywała rodzina mieszkającą we Wrocławiu z 13 letnim synkiem z MPDz, która prowadziła rehabilitację nieznaną wtedy metodą. Była to metoda z Filadelfii - nazywana metodą Domana.

Ówczesne wyobrażenie tego co chcemy stworzyć znacznie odbiegało od dzisiejszej rzeczywistości. Zaczęliśmy myśleć i działać, by stworzyć Ośrodek Rodzinnej Rehabilitacji Dzieci z Porażeniem Mózgowym, który miał skupiać rodziny dzieci z MPDz , uczyć je prowadzenia rehabilitacji wg "metody Domana", organizować systematyczne spotkania rodzin z rodzinami które były lub są na programach w Instytutach Osiągania Ludzkich Możliwości w Filadelfii. "Nielegalną" działalność rozpoczął nasz Ośrodek przy ul. Słowackiego 10 w naszym mieszkaniu.

Rozmawialiśmy z różnymi osobami, pisaliśmy pisma do różnych urzędów i instytucji, poszukiwaliśmy rodzin z niepełnosprawnymi dziećmi... Jednych udawało się przekonać do naszej inicjatywy, inni uważali, że takich dzieci nie ma zbyt wiele i nie warto się angażować w ten problem, jeszcze inni oburzali się, że my - nauczyciele wchodzimy w kompetencje lekarzy i rehabilitantów, nie mając przygotowania a nawet pojęcia o leczeniu i rehabilitacji .

W lutym 1991 r. stanęliśmy oboje przed notariuszem i powołaliśmy fundację.

Wreszcie w dniu 6 maja 1991 roku Fundacja została zarejestrowana w Sądzie Gospodarczym dla Miasta Warszawy i mogliśmy legalnie rozpocząć działalność organizacji pozarządowej. W tym też roku okazało się, że siedzibą Fundacji nie może być budynek przy Słowackiego 10. Z proponowanych przez Miasto Opole lokalizacji wybraliśmy budynek przy Szymanowskiego 1.

Rok 1992 to remont adaptacyjny budynku po przedszkolu, dostosowanie w minimalnym stopniu do potrzeb osób niepełnosprawnych (ograniczone środki finansowe). W grudniu 1992r. oficjalnie rozpoczęliśmy działalność. Wówczas wszyscy: zarząd i lekarze pracowali społecznie popołudniami oraz w soboty i niedziele.

W jeden z wiosennych dni 1993r. odwiedził nas człowiek, który przyjechał z dalekiego Monachium, a do 1965 roku był mieszkańcem Opola i zadeklarował pomoc w pozyskiwaniu używanego sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych z Opolszczyzny. Obiecał także pozyskiwać potrzebne, a trudno dostępne wówczas w Polsce leki, pomoże nawiązać kontakty z lekarzami z klinik w Monachium. Tą osobą był Pan Arnold Borowitza, który przyjechał do Opola po dokumenty o chorobie swojej córki (urodzonej w Opolu).


W roku 1993 rozpoczęliśmy staranie o przyznanie nam organizacji Warsztatu Terapii Zajęciowej. Nasze starania zostały uwiecznione sukcesem i od 1 lipca rozpoczął działalność WTZ z etatowymi pracownikami, a od maja 1994 roku busem przystosowanym do przewozu osób niepełnosprawnych zaczęliśmy dowozić uczestników na zajęcia.

Oprócz przeciwników, w tym czasie zyskaliśmy coraz większą grupę osób przychylnych działalności Fundacji, coraz więcej zgłaszało się rodziców, którzy deklarowali chęć wspólnej walki o sprawność fizyczną, intelektualną i społeczną swoich dzieci.

Poprzez kolejne roczne raporty, a także informacje w mediach, rozpoczęliśmy zachęcanie rodziców do angażowania się bezpośrednio w rehabilitację dziecka, powtarzania w domu ćwiczeń, które zalecił lekarz, rehabilitant, logopeda, psycholog czy terapeuta.

Rehabilitanci, terapeuci, lekarze pracujący dla Fundacji zawsze podkreślają, że najlepsze rezultaty w usprawnianiu nie daje określona metoda lecz systematyczność i zaangażowanie najbliższych.
W latach 1993-1997 rodzin oczekujących pomocy w Fundacji wciąż przybywało.

Prowadziliśmy Warsztat Terapii Zajęciowej, systematyczne konsultacje lekarzy, rehabilitantów i terapeutów. Organizowaliśmy po dwa lub trzy 3-tygodniowe turnusy rehabilitacyjne, spotkania instruktażowe ze specjalistami z Polski i USA i bioterapeutami.

W lipcu 1997r. powódź stulecia zabrała nam prawie cały dobytek, zniszczyła budynek i ogród. Byliśmy zrozpaczeni, wyrzucając to wszystko, co z tak wielkim trudem udało nam się zdobyć. Przypominaliśmy sobie co od kogo dostaliśmy w darze.

Heroiczna praca członków Zarządu i pracowników Warsztatu Terapii Zajęciowej, rodziców i wolontariuszy przy pracach porządkowych i rozbiórkowych przyśpieszyła wejście fachowców.

Do dziś podkreślamy w każdej rozmowie, że dzięki środkom finansowym przekazanym nam przez organizacje i osoby fizyczne z Polski i Niemiec na remont po powodzi, budynek Fundacji został w pełni przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Zlikwidowaliśmy bariery architektoniczne do I piętra, wyposażyliśmy gabinety w sprzęt bardzo potrzebny w rehabilitacji nie tylko porażeń mózgowych, utworzyliśmy i wyposażyliśmy gabinet stomatologiczny. Budynek jest DOMEM, w którym jest ciepło, jest życzliwość, wszyscy pracownicy swoją wiedzę i umiejętności starają się wykorzystać dla dobra osób niepełnosprawnych (chociaż nie zawsze za jej pełną akceptacją � zwłaszcza w gabinecie stomatologicznym).

W historii Fundacji nie może zabraknąć kilku słów o Krystynie i Arnoldzie Borowitza, małżeństwie z Monachium, które od 1993 wciąż wspiera naszą działalność roku, pozyskując używany sprzęt, potrzebne leki, organizując spotkania z lekarzami (pierwsza wizyta naszych specjalistów w Spastiker-Zentrum miała miejsce w 1994r. Po powodzi w 1997 roku z ich inicjatywy otrzymaliśmy pomoc ze STERNSTUNDEN poprzez Caritas Diecezji Monachijskiej (Hubertus Janas) na odbudowę budynku po powodzi. Za ich działalność zostali uhonorowani tytułami : Honorowy Obywatel Miasta Opola oraz oznakami Za Zasługi dla Miasta Opola. Pan Arnold Borowitza został także odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego.

Powołany w grudniu 1998 roku Niepubliczny Zespół Opieki Zdrowotnej był po Warsztacie Terapii Zajęciowej drugą jednostką Fundacji, której zadaniem jest realizacja celów statutowych naszej organizacji.
Podpisywane kontrakty z Opolską Regionalną Kasą Chorych a później z Oddziałem Opolskim Narodowego Funduszu Zdrowia pozwalają nam na obejmowanie nieodpłatną specjalistyczną opieką medyczną i rehabilitacyjną coraz większego kręgu dzieci, młodzieży i dorosłych niepełnosprawnych.

Gabinet rehabilitacyjny jest czynny od godziny 8 do 20 przez pięć dni w tygodniu. Rehabilitanci (8 osób) posiadają przygotowanie w uznanych metodach rehabilitacyjnych jak i w nowych metodach dających nadzieję na sukcesy w usprawnianiu. Mimo to na cykl rehabilitacyjny rodzice muszą czekać w kolejce.

Działalność Fundacji jest obecnie inna niż w 1992r.:

dawniej próbowaliśmy przekonać rodziców dzieci niepełnosprawnych, że ich pociechy nie są chore - a więc nie trzeba szukać lekarstwa, tylko sposobu (metody), który pozwoli zmniejszyć niepełnosprawność lub nauczy ich dziecko żyć w społeczeństwie ze swoją niesprawnością; obecnie staramy się poprzez specjalistów pokazać każdemu drogę do lepszej sprawności, pomóc by niesprawność pokonać lub zmniejszyć jej skutki.

Jednak tak dawniej jak i obecnie na sukcesy nie mogą liczyć te rodziny, które nie zdobędą się na ogromne zaangażowanie się w rehabilitację swojego dziecka.
Zaangażowanie rodziców to nie wożenie dziecka od specjalisty do specjalisty, z zabiegu na zabieg, by wykorzystać każdą sekundę na rehabilitację przez fachowców.

Dziecko, każde a niepełnosprawne w szczególności musi: czuć (nie tylko znać słowa) jak jest kochane,widzieć i czuć zaangażowanie rodzica w każdy ruch wykonywany wspólnie w czasie rehabilitacji,wiedzieć i czuć przekonanie rodzica, że ten trud da efekt w poprawie sprawności fizycznej, intelektualnej, społecznej jeżeli nie dziś to za jakiś czas, lub wtedy gdy rodzice odejdą.

Mijały lata i dzieci fundacyjne nam wyrosły. Poszukiwaliśmy więc miejsca, gdzie bedą mogły dalej się rozwijać. W 1998r. na nasz wniosek Rada Miasta Opola przekazała nam w użytkowanie do czasu istnienia Fundacji budynek po przedszkolu przy ul. Ligudy 14. W dniu przekazania obiektu, w protokole zapisano, że w budynku tylko niektóre ściany nośne i wylewki posadzek są w dobrym stanie (reszta była całkowicie zdewastowana).

Pracownia Architektury Małgorzaty i Antoniego Domicz podjęła się opracowania dokumentacji na modernizację i rozbudowę obiektu.

Jesienią 2000 r. wystąpiliśmy do Wojewody Opolskiego z wnioskiem o powołanie Zakładu Aktywności Zawodowej, a do Zarządu PFRON z wnioskiem o środki finansowe na realizację tej inwestycji. Jednocześnie zwróciliśmy się o pomoc w realizacji tej inwestycji do sponsorów w Polsce i Caritas Diecezji Monachijskiej. W listopadzie 2000 r. przyjechała do nas delegacja Fundacji Sternstunden, by zobaczyć i porozmawiać o budynku przy ul. Ligudy. Było to wynikiem rozmów Panów Arnolda Borowitza i Hubertusa Janasa z Bawarskiej Caritas z przedstawicielami Sternstunden.

Za ich przyczyną (Krystyny i Arnolda Borowitza i Hubertusa Janasa) po raz drugi Sternstunden przyznała nam środki na budowę nowego ośrodka.
W styczniu 2001 otrzymaliśmy informację o przyznaniu nam dofinansowania od Sternstunden, a w kwietniu środki zostały przelane nam na konto.

W sierpniu 2001r. rozpoczęliśmy modernizację i rozbudowę budynku nie mając pełnego zabezpieczenia środków finansowych na zakończenie zadania . Prace remontowo-budowlane posuwały się szybko. Cieszyliśmy się, bo wiedzieliśmy, że zadanie inwestycyjne, które długo trwa, drogo kosztuje. Jednak otrzymane na tę inwestycję środki niestety nie wystarczyły do jej zakończenia w terminie technologicznym.

Złożony po raz drugi wniosek o utworzenie ZAZ do Zarządu PFRON utknął bez decyzji (w oczekiwaniu na zmianę przepisów). Dopiero w 2003 roku, gdy decyzje w sprawie tworzenia ZAZ mogły zapadać w samorządach wojewódzkich, doczekaliśmy się akceptacji naszego wniosku, zostały przyznane środki i mogliśmy zakończyć inwestycję. 6 kwietnia 2004 r. rozpoczęliśmy działalność, a 4 czerwca 2004r. uroczyście otwieraliśmy Ośrodek Rehabilitacji Społecznej i Zawodowej a w nim Zakład Aktywności Zawodowej i przeniesiony z ul.Szymanowskiego Warsztat Terapii Zajęciowej. Na uroczystości było wielu ważnych gości, a wśród nich osoby, które w sierpniu 2004r. podjęły decyzję o anulowaniu nam statutu ZAZ-u, a tym samym zaszła konieczność sfinansowania działalności ZAZ od kwietnia do sierpnia z własnych środków o Fundacji.

Po powodzi w 1997r. był to kolejny dramat naszej Fundacji. Jednak pomoc ludzi dobrej woli oraz mediów pozwoliła nam udźwignąć ten ciężar i powoli podnieść się z kolan. We wrześniu 2004 r. powołaliśmy Środowiskowy Dom Samopomocy - miejsce dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie oraz z niepełnosprawnościami zespolonymi. W ten sposób zakończyliśmy formowanie Ośrodka Rehabilitacji Społecznej i Zawodowej. W lipcu 2005r. powołaliśmy również dzienny pobyt dla maluchów i pogotowie terapeutyczne - miejsce, w którym rodzice mogą zostawić swoje dziecko na 2-3 godziny pod opieką specjalistów i spokojnie załatwić swoje sprawy np. w urzędach.

W Opolu powinien powstać Ośrodek Edukacyjno-Rehabilitacyjny dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej z możliwością edukacji i rehabilitacji dzieci od wieku przedszkolnego do pełnego usamodzielnienia na otwartym rynku pracy i zamieszkania w mieszkaniach chronionych.

Integracyjne przedszkola i szkoły to świetlana przyszłość edukacji, pod jednym warunkiem, że do pełnienia funkcji integracyjnej zostaną przygotowane nie tylko budynki ale także cała społeczność szkolna od dyrekcji do najmłodszego ucznia. Dopóki nie stworzymy takich warunków, to jedynym dobrym rozwiązaniem jest tworzenie ośrodków w których niepełnosprawni będą wśród niepełnosprawnych a ich edukacją, rehabilitacją, uspołecznianiem będą zajmować się ludzie, którzy z miłości wybrali swój zawód i w takim ośrodku pracę.
Budynek przy Szymanowskiego 1 może być zalążkiem takiego ośrodka, jednak jak na razie są to tylko nieśmiałe plany, które próbujemy wpleść w program rewitalizacji miasta Opola. Jak będzie rozwijała się ta koncepcja zależy to od wielu czynników zewnętrznych.

W Opolu powinny być zbudowane mieszkania chronione dla dorosłych osób niepełnosprawnych. W mieszkaniach takich, pod opieką kadry pomocniczej mogliby mieszkać do końca swego życia w środowisku od lat znanych i przyjaznych im osób.

Historię Fundacji piszą ludzie pracujący w niej od kilku lub kilkunastu lat. Wśród pięćdziesięciu kilku pracowników sprawnych zatrudnionych w jednostkach Fundacji są osoby pracujące od chwili powołania WTZ, są osoby, które przyszły do Fundacji jako wolontariusze, później przychodzili tu na praktyki, by zostać cenionymi pracownikami. Są też wśród nas tacy, dla których praca w Fundacji miała być krótkim epizodem a pracują już kilkanaście lat.


Historię Fundacji piszą też rodziny niepełnosprawnych osób (bo trudno powiedzieć dzieci - gdy dziecko dziś ma 33 lub 40 lat). Z wieloma rodzinami przeżywaliśmy radości sukcesów i gorycz porażek. W kilku przypadkach wraz z naszymi podopiecznymi odprowadzaliśmy na cmentarze ich rodziców, a z rodzicami ich dzieci. Jednak póki są potrzebujący pomocy, póki są darczyńcy i póki sił starczy - Fundacja Dom Rodzinnej Rehabilitacji Dzieci z Porażeniem Mózgowym w Opolu będzie prowadzić działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i ich rodzin.

CELE I ZASADY DZIAŁANIA FUNDACJI


Celem Fundacji jest udzielanie specjalistycznej pomocy w diagnozowaniu, leczeniu i rehabilitacji (leczniczej, społecznej i zawodowej) osób niepełnosprawnych.

Fundacja realizuje swoje cele przez:

  • Wyszukiwanie rodzin mających dzieci z porażeniem mózgowym lub innymi niepełnosprawnościami, proponowanie pomocy w rehabilitacji dziecka.
  •  Prowadzenie niepublicznego specjalistycznego zespołu opieki zdrowotnej.
  • Prowadzenie środowiskowego domu samopomocy dla dzieci i młodzieży.
  • Prowadzenie warsztatu terapii zajęciowej dla młodzieży.
  • Prowadzenie edukacji osób niepełnosprawnych.
  • Prowadzenie zakładu aktywności zawodowej.
  • Prowadzenie zajęć profilaktyczno-terapeutycznych (świetlica terapeutyczna, klub terapeutyczny) dla osób niepełnosprawnych oraz ich rodziców w celu przeciwdziałania wykluczeniu oraz zapobiegania uzależnieniom.
  • Organizowanie szkoleń dla rodziców i opiekunów osób niepełnosprawnych.
  • Organizowanie szkoleń dla specjalistów z zakresu nowych metod rehabilitacji.
  • Organizowanie turnusów rehabilitacyjnych.
  • Organizowanie spotkań konsultacyjnych ze specjalistami.
  • Organizowanie zespołów do prowadzenia ćwiczeń rehabilitacyjnych.
  • Organizowanie spotkań młodzieży niepełnosprawnej.
  • Udostępnianie subkonta rodzinom osób niepełnosprawnym, zgodnie z obowiązującym regulaminem korzystania z subkonta.
  • Gromadzenie i właściwe wykorzystanie środków finansowych i rzeczowych pochodzących z darów osób fizycznych i prawnych.
  • Popularyzowanie idei Fundacji poprzez wydawnictwa własne, prasę, radio i telewizję.
  • Współdziałanie z władzami i organami administracji państwowej i samorządowej w zakresie: ochrony zdrowia, edukacji, rehabilitacji, usamodzielniania osób niepełnosprawnych oraz pomocy społecznej ich rodzinom.
  • Współdziałanie z innymi organizacjami w kraju i zagranicą, których cele zbliżone są z celami Fundacji.

Fundacja Dom Rodzinnej Rehabilitacji Dzieci z Porażeniem Mózgowym w Opolu

45-724 Opole, ul. K.Szymanowskiego 1,

tel./fax (077) 474-32-80, 474-76-55

e-mail: dom@fundacja-dom.opole.pl

www.fundacja-dom.opole.pl

Konto: PKO BP SA I O/Opole
Nr 02 1020 3668 0000 5102 0010 2996

KRS 0000007685